كرد ، لاجرم پسر خطّاب بىتوانى « 1 » شتاب گرفت و باز مدينه شد . پيغمبر چون اين بديد ، ديگر باره به مسجد شد و بر فراز منبر جاى كرد و فرمود : يا عمر عصيت اللّه فى عرشه و عصيتنى و خالفت قولى و عملت برايك قبّح اللّه رايك . [ يعنى ] : اى عمر گناه خدا و رسول را روا داشتى و فرمان مرا خوار گذاشتى و كار به رأى خود كردى ؟ خداوند رأى ترا قبيح دارد . آنگاه فرمود : جبرئيل فرمان آورد تا على را بديشان فرستم و على را با همان لشكر مأمور داشت . ابو بكر و عمر و عمرو عاص نيز ملازم جيش او بودند و رسول خداى با على وعده فتح نهاد و علىّ مرتضى بد انسان شتابزده طىّ مسافت همىكرد كه بيم هلاكت مىرفت . فرمود : بيم مكنيد كه پيغمبر مژده فتح داده و راه از جاده بگردانيد و طريق وادى و جبال سپرد . عمرو بن العاص دانست كه على را كار بر آرزو خواهد رفت ، خواست تا كيدى انديشد و راه او را بگرداند ، با ابو بكر و عمر و ديگر بزرگان لشكر گفت : انّ عليّا رجل غرّ ، لا خبرة له بهذه المسالك على را آگهى نيست ، همانا ما داناتريم بر اين طرق و شوارع ، در اين راه از گزندها و درنده‌ها لشكر را زيان فراوان برسد ، از او بخواهيد تا به سوى جاده بازشويم . پس به اتّفاق اين سخن به حضرت امير المؤمنين عليه السّلام برداشتند . فرمود : الزموا رحالكم و كفوّا عمّا لا يعنيكم و اسمعوا و اطيعوا فانّى اعلم بما اصنع فرمان‌پذير باشيد و از آنچه نمىدانيد سخن مكنيد و جز طريق اطاعت مسپاريد كه من بدانچه مىكنم ، داناترم . ناچار لب از گفتار ببستند و همه شب با او در جبال راه بريدند و روز در اوديه ساكن شدند و از هيچ گزنده و درنده آسيب نيافتند تا آنگاه كه راه با كافران نزديك شد ، پس على فرمان كرد تا لشكر فرود شده اوتراق « 2 » كردند . چون خبر به كافران رسيد ، همچنان دويست ( 200 ) تن از ابطال رجال خويش اختيار كرده به نزد مسلمين فرستادند . ايشان بيامدند و بدانستند كه على امير لشكر است . گفتند : ما نيز ساخته رزم تو بوديم ، فردا چاشتگاه ميدان جنگ پر گرد داريم و مرد از مرد پديد آريم . على عليه السّلام فرمود : ويلكم تهدّدونى بكثرتكم و جمعكم فانا استعين باللّه و ملائكته و المسلمين عليكم و لا قوّة الّا باللّه العلىّ العظيم لاجرم كافران

--> ( 1 ) . بىتوانى : بدون سستى ، كنايه از عجله و شتاب است . ( 2 ) . اوتراق : اقامت كردن لشكر و سپاه در جائى .